Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Απόσπασμα από το σημείωμα του συγγραφέα Θοδωρή Καλλιφατίδη στο βιβλίο του _Δούλοι κι Αφέντες_

Έπρεπε να περιμένω ώσπου να φτάσω την απόσταση που
χρειαζόταν για να μπορέσω να δω την ύλη μου κριτικά και χωρίς προκαταλήψεις. Απ' την άλλη, αυτή δεν έπρεπε να γίνει τόσο μεγάλη ώστε να με μεταμορφώσει σε ξένο απέναντι στην ζωή που ήθελα να περιγράψω.

Νομίζω πως έφτασε πια η κατάλληλη στιγμή. Μπορώ να κυττάξω προς τα πίσω χωρίς πίκρα.
΄Εχω ξεπεράσει την βλακεία να αισθάνομαι περηφάνεια γιατί είμαι Ελληνας όπως και την ανοησία να ντρέπομαι που είμαι Έλληνας.
Αυτό δεν πάει να πει ότι έχω μηδενίσει τον εαυτό μου σε σχέση με την πατρίδα μου.
 Τουναντιον μάλιστα.
Μόνο τώρα, αφού ξέσχισα όσα πέπλα μπορούσα, είμαι σε θέση να λέω ότι αγαπάω την πατρίδα μου -πράγμα που πάντα ήθελα να λέω χωρίς να μπορώ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.