Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

H ιστορία της Πορτογαλίας στην Eurovision – Μέρος Β’ (1971-1980)


Ο Επίτιμος Πρόεδρος του OGAE Greece, κ. Αλέξανδρος Ι. Ρούσσος, ανασκοπεί την ιστορία της Πορτογαλίας στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, με την ευκαιρία της πρώτης μεγαλοπρεπούς νίκης της με την 49η συμμετοχή της, στην 62η διοργάνωση. Η Πορτογαλία ως γνωστόν κέρδισε με το τραγούδι της Luisa Sobral Amar pelos dois σε ερμηνεία του αδελφού της Salvador Sobral.

1971
Η Πορτογαλία επιστρέφει στο Διαγωνισμό το 1971, μετά από ένα χρόνο απουσίας, και με την έβδομη συμμετοχή της καταφέρνει επιτέλους να πλασαριστεί στην πρώτη δεκάδα, με την εκπληκτική Tonicha (γεννημένη ως Antónia de Jesus Montes Tonicha στη Beja, Alentejo, 8/3/1946), και το συγκλονιστικό έθνικ Menina (do alto da serra(Κορίτσι της ορεινής υπαίθρου)… [9/18, 83 βαθμοί] !!! Το τραγούδι περιγράφει ένα απλό χωριατοκόριτσο από το βουνό, ένα πρότυπο για όλους όσους θέλουν να ζήσουν μια ήρεμη ζωή.

1972
Ο σικάτος Carlos Mendes επανέρχεται στο Διαγωνισμό τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνισή του, και χαρίζει στην πατρίδα του την τρίτη καλύτερη θέση της μέχρι σήμερα (ισοφαρίστηκε το 1980), με το αριστουργηματικό A festa da vida (H γιορτή της ζωής)… [7/18, 90 βαθμοί] !!! Ο Mendes τραγουδάει για τον κόσμο που χρειάζεται να βλέπει τη ζωή ως μια γιορτή ώστε να εκμηδενισθούν όλα τα αρνητικά συναισθήματα στον κόσμο. Περιγράφει τη γιορτή με πολλή αγάπη, ψωμί, κρασί και τριαντάφυλλα στο τραπέζι, ελπίζοντας ότι θα κρατήσει ως το ξημέρωμα.

1973
Το 1973 η Πορτογαλία καταφέρνει γα τρίτη συνεχόμενη χρονιά να πλασαριστεί στην πρώτη δεκάδα, με τον Fernando Tordo (Λισαβόνα, 29/3/1948), και το Tourada (Tαυρομαχία), τραγούδι με πολιτικές αποχρώσεις [10/17, 80 βαθμοί] !!!! Το νόημα του τραγουδιού είναι αλληγορικό και παραλληλίζει την ταυρομαχία είτε με το απολυταρχικό καθεστώς της Πορτογαλίας την εποχή εκείνη είτε με τον υλισμό.

1974
Ίσως την πιο «ιστορική» συμμετοχή της έστειλε η Πορτογαλία το 1974, αφού το E Depois do Adeus (Και μετά τον αποχαιρετισμό), που ερμήνευσε δυναμικά ο Paulo de Carvalho (γεννημένος ως Manuel Paulo de Carvalho Costais στη Λισαβόνα, 15/5/1947), μπορεί να μοιράστηκε την τελευταία θέση με τις συμμετοχές της Νορβηγίας, της Γερμανίας και της Ελβετίας, πλην όμως, λίγες ημέρες μετά το Διαγωνισμό, το συγκεκριμένο τραγούδι άναψε τη σπίθα για την Επανάσταση των Γαρυφάλλων, που οδήγησε στην ανατροπή του μακρόχρονου δικτατορικού καθεστώτος της χώρας του Marcelo Caetano [13/17, 3 βαθμοί] !!!! Συγκεκριμένα, το τραγούδι αυτό υπήρξε ένα από τα δύο συνθηματικά τραγούδια που μεταδόθηκαν από το Ραδιόφωνο στις 22:55 ώρα Πορτογαλίας την 24η Απριλίου 1974, ώστε οι αντάρτες ηγέτες να συνεννοηθούν μεταξύ τους ότι είχαν καταλάβει στρατηγικά σημεία της χώρας. Ο Paulo de Carvalho υποδύεται το ρόλο ενός άνδρα που έρχεται αντιμέτωπος με το τέλος μιας σχέσης. Λέει στην αγαπημένη του πώς αισθάνεται, παρομοιάζοντάς την ως ένα «λουλούδι που έκοψε», υπονοώντας ότι η σχέση είχε μικρή διάρκεια. Επίσης σχολιάζει την ίδια τη φύση του έρωτα, τραγουδώντας ότι «κερδίζει και χάνει».
Ακολουθούν 2 βίντεο του τραγουδιού: το πρώτο από τον Πορτογαλικό Τελικό και το δεύτερο  έκπληξη – με σπάνιες φωτογραφίες-ντοκουμέντα από την Επανάσταση των Γαρυφάλλων!



1975
Το 1975 μπαίνει στη γιουροβιζιονική ζωή μας το έως σήμερα βαθμολογικό σύστημα 1-8, 10, 12, και η Πορτογαλία στέλνει στο Διαγωνισμό έναν πρώην Στρατιωτικό, τον Duarte Mendes (γεννημένος ως José Henrique Duarte Mendes στη Λισαβόνα, 7/8/1947) με το Madrugada (Αυγή), που περιγράφει τη χαρά των συμπατριωτών του για την επιτυχία της Επανάστασης των Γαρυφάλλων την προηγούμενη χρονιά [16/19, 16 βαθμοί, 1×12 από την πρωτοεμφανιζόμενη Τουρκία] !!!

1976
Το 1976 η Πορτογαλία στέλνει στο Διαγωνισμό έναν εξαιρετικό τραγουδιστή, τον Carlos do Carmo (γεννημένος ως Carlos Manuel de Ascenção do Carmo de Almeida στη Λισαβόνα, 21/12/1939) κι ένα υπέροχο τραγούδι, με τίτλο Uma flor de verde pinho (Ένα λουλούδι από πράσινο πεύκο)… [12/18, 24 βαθμοί, 1×12 από τη Γαλλία] !!! Ο Carlos do Carmo είναι γιος της διάσημης στην εποχή της τραγουδίστριας φάδο Lucília do Carmo (1919-1999). Ο Carlos στο τραγούδι με το οποίο συμμετείχε στη Eurovision συγκρίνει την αγάπη του για την πατρίδα του με την αγάπη που θα ένιωθε για μια όμορφη γυναίκα. Δεν διστάζει μάλιστα να παρομοιάσει την αγάπη του για την Πορτογαλία με τον έρωτα που είχε ο Βασιλιάς της Πορτογαλίας Πέδρο Α’ προς την Ινές, μιας γυναίκας για την οποία επαναστάτησε κατά του πατέρα της («Πατρίδα μου θα σε αγαπώ όπως ο Πέδρο την Ινές»). [Ευχαριστίες προς τον αναγνώστη του άρθρου για την επισήμανση]

1977
Το 1977 η Πορτογαλία εκπροσωπείται για πρώτη φορά από συγκρότημα, τους Os Amigos [Fernanda Piçarra, Luísa Basto, Edmundo Silva, Ana Bola (το 1981 συμμετείχε στα φωνητικά), και Fernando Tordo, Paulo de Carvalho, που εκπροσώπησαν την πατρίδα τους το 1973 και 1974, αντίστοιχα]. Ερμήνευσαν το συγκινητικό Portugal no coração (Η Πορτογαλία στην καρδιά μου), πολιτικού περιεχομένου για μία ακόμη φορά [14/18, 18 βαθμοί] !!! Το τραγούδι όπως γίνεται αντιληπτό από τον τίτλο του εξυμνεί την Πορτογαλία και μιλάει για την ελευθερία, την αδελφοσύνη και την ελπίδα. Οι στίχοι επευφημούν το τέλος της δικτατορίας που διήρκεσε 48 ολόκληρα χρόνια, καθώς και το τέλος των πολέμων στις Αφρικανικές αποικίες στους οποίους οι Πορτογάλοι είχαν υποχρεωθεί να πάνε να πολεμήσουν από το καθεστώς. Αποτελεί επίσης έναν ύμνο αγάπης από τον Πορτογαλικό λαό προς τους λαούς των πρώην αποικιών τους, εναντίον των οποίων είχαν στραφεί εξαιτίας του δικτατορικού καθεστώτος.

1978
Το 1978 η Πορτογαλία στέλνει το τετραμελές συγκρότημα Gemini [Fatima Padinha, Teresa Miguel, Tozé Brito και Mike Sergeant] και το χαριτωμένο Dai li dou, ή εναλλακτικά Dai-li-dou (όπως εμφανίζεται στο επίσημο σάιτ της Eurovision), που τερματίζει χαμηλά [17/20, 5 βαθμοί] !!! Οι Gemini είχαν συμμετάσχει στον Πορτογαλικό Τελικό και το 1977 με το Portugal no coração που επελέγη να εκπροσωπήσει τη χώρα στη Eurovision. Όμως στον Τελικό του 1977 κάθε τραγούδι ερμηνευόταν από 2 τραγουδιστές και το κοινό προτίμησε να στείλει τους Os Amigos και όχι τους Gemini στη Eurovision. Το 1978 όμως ήταν η σειρά των Gemini, ενώ οι τραγουδίστριες Teresa και Fatima θα εκπροσωπήσουν αργότερα ακόμη μία φορά την Πορτογαλία στη Eurovision το 1982 με το συγκρότημα Doce. Το τραγούδι Dai li dou περιγράφει την ελευθερία ενός χαρταετού που πετάει πάνω από τα κεφάλια των Gemini. Το συγκρότημα τραγουδάει για την επιθυμία τους για ελευθερία όπως αντανακλάται στο πέταγμα ενός χαρταετού.

1979
Πρώτη ανεβαίνει στη σκηνή του Διαγωνισμού το 1979, η Πορτογαλίδα εκπρόσωπος Manuela Bravo (γεννημένη ως Maria Manuela de Oliveira Moreira Bravo στην Queluz, 7/12/1957), με το αισιόδοξο Sobe, sobe, balão sobe (Ανέβα, ανέβα, μπαλόνι ανέβα), και τερματίζει στην πρώτη δεκάδα [9/19, 64 βαθμοί] !!! Ο πατέρας της ήταν ο διάσημος για την εποχή του τραγουδιστής φάδο στην Coimbra, Loubet Bravo (1910-1978). Η Manuela Bravo περιγράφει τη ζωή της ως ανάλαφρη. Εξηγεί ότι στέλνει ένα μπαλόνι στον αέρα ελπίζοντας ότι θα της βρει ένα μέρος να ζήσει με τον αγαπημένο της.

1980
Το 1980 η Πορτογαλία εκπροσωπείται από ένα δημοφιλή καλλιτέχνη, τον José Cid (γεννημένος ως José Albano Cid de Ferreira Tavares στην Chamusca, 4/2/1942) και τη σύνθεσή του Um grande, grande amor (Μια μεγάλη, μεγάλη αγάπη), και μοιράζεται με τη συμμετοχή του 1972 την τρίτη υψηλότερη βαθμολογική θέση της χώρας στον Eurovision Song Contest [7/19, 71 βαθμοί] !!! Ο Cid μετράει 25 Ασημένια, 8 Χρυσά (2 διπλά χρυσά), και 3 Πλατινένια άλμπουμ στην καριέρα του. Το τραγούδι του περιγράφει μια αγάπη χωρίς όρια που θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα και όταν η σχέση θα έχει τελειώσει.
Αξίζει να σημειωθεί πως το συγκεκριμένο τραγούδι προλόγισε ένας πολύ γνωστός Πορτογάλος παρουσιαστής με το χαρακτηριστικό όνομα Eladio Climaco, που για μεγάλο διάστημα παρουσίαζε την εκπομπή ‘Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα’, όπως και η δική μας Δάφνη Μπόκοτα!!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.